کسی سازد رسن از نور خورشید

به رقص آیی که خورشید آشکار است

تو را از کشتن و وز سوختن هم

چه غم چون آفتابت غمگسار است

که اندر هستی خود ذره وار است

کسی کو در وجود خویش ماندست

مده پندش که بندش استوار است