وز دهان تو سخن چون شکر است

هر که مویی ز میان و ز دهانت

خبری باز دهد بی خبر است

از میان تو سخن چون مویی است

نه کمر را ز میانت وطنی است

نه سخن را ز دهانت گذر است

میم دیدی که به جای دهن است