لب خشک بماند از قصور است

مردی که بدین صفت رسیده است

دایم هم ازین صفت نفور است

همچون دریا بود که پیوست

این حرف ز بی نهایتی رفت

چون زین بگذشت زرق و زور است

یک ذره گی فرید اینجا