چون پی یار شد چنان سوزی

پس بسی سال و ماه یک روز است

صد هزاران هزار قرن گذشت

لیک در اصل جمله یک سوز است

شب و روزش چو عید و نوروز است

ذره ای سوز اصل می بینم

که همه کون را جگر دوز است