بزد یک دشته بر دل پیر ما را

گره بر ابرو و پر خشم و سرمست

درآمد در میان خرقه پوشان

به کس در ننگرست از پای ننشست

دلش بگشاد و زناریش بربست

چو کرد این کار ناپیدا شد از چشم

چون آتش پاره ای آن پیر در جست