اشک خون آلود من گویا خوش است

جان فشان از خنده جان پرورت

زاهد خلوت نشین رسوا خوش است

گر زبانم گنگ شد در وصف تو

چون تو خونین می کنی دل در برم

گرچه دل می سوزدم اما خوش است

این جهان فانی است گر آن هم بود