حالی خجل بماند داند که نه چنان است

رند شراب خواره، چون مست مست گردد

گوید که هر دو عالم در حکم من روان است

لیکن چو باهش آید در خود کند نگاهی

عطار مست عشقی از عشق چند لافی

گر طالبی فنا شو مطلوب بس عیان است