گمانی چون برم چون کس نبرده است

که بیرون و درون گفت زبان است

چگویم آنچه هرگز کس نگفته است

چه دانم آنکه هرگز کس ندانست

نشانی چون دهم چون بی نشان است

مکن روباه بازی شیر مردا

خموشی پیشه کن کین ره عیان است