من چو فرهاد در غمش زارم

که به صورت فرشته آیین است

آن نگاری که روی او قمر است

طره اش مشک عنبرآگین است

کو به حسن و جمال شیرین است

صفتش در زمانه ممتاز است

دیدنش روح را جهان بین است