عزیزا کار تو بس مشکل افتاد

به دام اندر که را پروای دانه است

کز آنگاهی که خورد آن دانه آدم

به دام افتاده سر بر آستانه است

چه گویم چون زبانم پر زبانه است

ببین کایینه کونین عالم

جمال بی نشانی را نشانه است