ببین کایینه کونین عالم

به دام افتاده سر بر آستانه است

عزیزا کار تو بس مشکل افتاد

چه گویم چون زبانم پر زبانه است

جمال بی نشانی را نشانه است

نگاهی می کند در آینه یار

که او خود عاشق خود جاودانه است