آفتاب از شرم رویت هر شبی

بود هم زین شیوه سرگردان که هست

از شفق در خون بسی گشت و نیافت

چون تو خورشیدی درین دوران که هست

در سیاهی شد چنین پنهان که هست

باز چون زلفت کمند او شود

بی سر و بن می رود زین سان که هست