در خم آن زلف چو چوگان که هست

باز چون زلفت کمند او شود

بی سر و بن می رود زین سان که هست

نی چه می گویم فلک گویی است بس

هیچ سر بر تن نخواهد ماند از انک

گوی خواهد شد درین میدان که هست

زاشتیاق روی چون خورشید توست