خفته ای کز وصل تو گوید سخن

زانکه گر گنجی است در ویرانه ای است

مرغ آدم دانه وصل تو جست

لاجرم در بند دام از دانه ای است

خواب خوش بادش که خوش افسانه ای است

وصلت آن کس یافت کز خود شد فنا

هر که فانی شد ز خود مردانه ای است