که باشی تو که او خون تو ریزد

خود آنجا کو بود هرگز بلا نیست

کسی کو روز و شب خوش نیست با او

شبش خوش باد کانکس مرد ما نیست

وگر ریزد جز اینت خون بها نیست

دوای جان مجوی و تن فرو ده

که درد عشق را هرگز دوا نیست