چون شکر داری بسی با عاشقان

عالمی خون جگر بایست نیست

چون بدادم دل به تو بر یک نظر

در منت به زین نظر بایست نیست

یک سخن همچون شکر بایست نیست

من ز سر تا پای فقر و فاقه ام

من تو را خود هیچ در بایست نیست