مرده آن دل که به صد جان نه به یک

زآرزوی لب و دندان تو نیست

هیچ جمعیت اگر یافت کسی

از جز آن زلف پریشان تو نیست

زنده چشمه حیوان تو نیست

غرقه باد آنکه به صد سوختگی

تشنه چاه زنخدان تو نیست