کز چرخ مرا جز لب و رخ خشک و تری نیست

در ماتم این درد که دورند از آن خلق

آشفته و سرگشته چو من نوحه گری نیست

زان مغز شود خشک و ترم هر شب و هر روز

جانم که ز بستان فلک نیشکری خواست

گفتا نه ای واقف که مرا نیشکری نیست

از خوان فلک دل مطلب گر جگرت خورد