داشتم امید آنک بو که در آیی به خواب

بس که دل تشنه سوخت وز لبت آبی نیافت

مست می عشق شد و از تو شرابی نیافت

عمر شد و دل ز هجر خون شد و خوابی نیافت

تشنه وصل تو دل چون به درت کرد روی

ماند به در حلقه وار وز درت آبی نیافت