زانکه به از آب چشم دیده گلابی نیافت

تشنه وصل تو دل چون به درت کرد روی

ماند به در حلقه وار وز درت آبی نیافت

دل ز تو بیهوش شد دیده برو زد گلاب

چند زند بر نمک یار دلم گوییا

به ز دل عاشقان هیچ کبابی نیافت

دل چو ز نومیدیت زود فرو شد به خود