در صحن سپهر پر و بالت

تو ماه تمامی و عجب آنک

انگشت نمای شد هلالت

مرغی عجبی که می نگنجد

چون در تو توان رسید چون کس

هرگز نرسید در خیالت

پی گم کردی چنانکه هرگز