چون در رهت یقین و گمانی همی رود

من گمشده درین دو میان از که جویمت

پیدا بسی بجستمت اما نیافتم

اکنون مرا بگو که نهان از که جویمت

ای برتر از یقین و گمان از که جویمت

در بحر بی نهایت عشقت چو قطره ای

گم شد نشان مه به نشان از که جویمت