بنهد کله ز خجلت در دامن قبایت

سری که هر دو عالم یک ذره می نیابند

جاوید کف گرفته جام جهان نمایت

نوباوه جمالت ماه نو است و هر مه

تو ابرش نکویی می تازی و مه و مهر

چون سایه در رکابت چون ذره در هوایت

تا بوی مشک زلفت پر مشک کرد جانم