تا سر شب بشکند تیغ کشیده است صبح

رطل گران ده صبوح زانکه رسیده است صبح

روی نهفته است تیر روی نهاده است مهر

پشت بداده است ماه هین که رسیده است صبح

بر سر زنگی شب همچو کلاه است ماه