گل جامه قبا کرده ز پرده به در افتد

گر پرده ز خورشید جمال تو برافتد

چون چشم چمن چهره گلرنگ تو بیند

خون از دهن غنچه ز تشویر برافتد

بشکافت تنم غمزه تو گرچه چو مویی است