گر بر جگرم آب نمانده است عجب نیست

خون از دهن غنچه ز تشویر برافتد

بشکافت تنم غمزه تو گرچه چو مویی است

یک تیر ندیدم که چنین کارگر افتد

کاتش ز رخت هر نفس اندر جگر افتد

گر چه دل من مرغ بلند است چو سیمرغ

لیکن چو دمت خورد به دام تو درافتد