چون باد، گرت بر من خاکی گذر افتد

بر چشم و لبم زآتش عشق تو بترسم

کین آتش از آن است که در خشک و تر افتد

من خاک توام پا نهم بر سر افلاک

بی یاد تو عطار اگر جان به لب آرد

جانش همه خون گردد و دل در خطر افتد