نشناخت او که آخر جای چنان نگنجد

بخشای بر غریبی کز عشق می نمیرد

وانگه در آشیانت خود یک زمان نگنجد

جان داد دل که روزی در کوت جای یابد

آن دم که با خیالت دل را ز عشق گوید

عطار اگر شود جان اندر میان نگنجد