سزاوار کردش بر خویش جای

دولب پر ز خنده دو رخ پر ز شرم

کیانی زبان پر ز گفتار نرم

نشاندش هم آنگه فریدون ز پای

بپرسیدش از دو گرامی نخست

که هستند شادان دل و تن درست

دگر گفت کز راه دور و دراز