چه حیله نهم برهم چون لعل شکربارت

یاقوت و گهر بارد بر در عدن خندد

گر کشته شود عاشق از دشنه خونریزت

در روی تو همچون گل از زیر کفن خندد

چندان که کنم حیله بر حیله من خندد

تو هم نفس صبحی زیرا که خدا داند

تا حقه پر درت هرگز به دهن خندد