ز سنگ خاره خون، یعنی که یاقوت

چه شیرینی ز دیوان می برآرد

به یک دم کافر زلفش به مویی

دمار از صد مسلمان می برآرد

به زخم تیر مژگان می برآرد

میان شهر می گردد چو خورشید

خروش از چرخ گردان می برآرد