بپرسیدش از دو گرامی نخست

کیانی زبان پر ز گفتار نرم

نشاندش هم آنگه فریدون ز پای

سزاوار کردش بر خویش جای

که هستند شادان دل و تن درست

دگر گفت کز راه دور و دراز

شدی رنجه اندر نشیب و فراز