وگر زلف تو نیست هندوی ترسا

چرا خلق را ذره کردار دارد

وگر نقطه عاشقان نیست خالت

چرا عاشقان را چو پرگار دارد

چرا پس چلیپا و زنار دارد

دهانت چو با پسته ای تنگ ماند

شکر تنگ بسته به خروار دارد