که چون خورشید سر تا پای تو دایم نظر دارد

تو آن گوهر که در دریا همه اصل اوست کی یابی

چو می بینی که این دریا جهانی پر گهر دارد

اگر خواهی که آن گوهر ببینی تو چنان باید

عجب آن است کین دریا اگرچه جمله آب آمد

ولی از شوق یک قطره زمین لب خشک تر دارد

چو شوقش بود بسیاری به آبی نیز غیر خود