چو از تر دامنی عطار در کنجی است متواری

ز تو بر ساخت غیر خود تویی غیری اگر دارد

سلامت از چه می جویی ملامت به درین دریا

که آن وقت است مرد ایمن که راهی پرخطر دارد

ندانم کین سخن گفتن ازو کس معتبر دارد