تا که سر رزمه جمال گشادی

کو به دروغی تو را نظیر بر آورد

در صفتت رفت و روب کرد بسی دل

لاجرم آن گرد از ضمیر بر آورد

رشک دمار از مه منیر بر آورد

اطلس روی تو عکس بر فلک انداخت

چهره خورشید چون ز زیر برآورد