صبح رخت تا ز جیب حسن برآمد

رشک دمار از مه منیر بر آورد

اطلس روی تو عکس بر فلک انداخت

چهره خورشید چون ز زیر برآورد

تا به ابد پای شب ز قیر بر آورد

عقل مگر سر کشید از سر زلفت

سر به فسون های دلپذیر بر آورد