گرد همه عالمش اسیر بر آورد

عقل مگر سر کشید از سر زلفت

سر به فسون های دلپذیر بر آورد

زلف تو خود عقل را ببست به مویی

عقل بسی گرد وصف لعل تو می گشت

تا که سخن های جای گیر بر آورد

بخت جوان لب تو در دهنش کرد