بخت جوان لب تو در دهنش کرد

گرد همه عالمش اسیر بر آورد

عقل بسی گرد وصف لعل تو می گشت

تا که سخن های جای گیر بر آورد

هر نفسی را که عقل پیر بر آورد

بی لب تو دل نداشت صبر زمانی

جان به لب از حلق ناگزیر بر آورد