هر نفسی را که عقل پیر بر آورد

عقل بسی گرد وصف لعل تو می گشت

تا که سخن های جای گیر بر آورد

بخت جوان لب تو در دهنش کرد

بی لب تو دل نداشت صبر زمانی

جان به لب از حلق ناگزیر بر آورد

چون ننوازی مرا چو چنگ که عطار