دلم ز دست در افتاد و جان خروش بر آورد

چو جان و دل ز می عشق دوش جوش بر آورد

شراب عشق نخوردست هر که تا به قیامت

ز ذوق مستی عشقت دمی به هوش بر آورد

بیار دردی اندوه و صاف عشق دلم را