و او خود چو مرا تباه بیند حال

هر دم که زنم به آه برگیرد

در راه فتاده ام به بوی آنک

چون سایه مرا ز راه برگیرد

سایه ز من تباه برگیرد

خطش چو به خون من سجل بندد

دو جادو را گواه برگیرد