بدو گفتم که کم زن بیشتر زد

چو خط بنوشت گویی نقطه لعل

درونش سی ستاره بر قمر زد

بسی می زد به مژگان بر دلم تیر

دلم از طره چون زیر و زبر کرد

گره بر طره زیر و زبر زد

دلم خون کرد تا از پاش بفکند