مست آمد به وجود از عدم و شیدا شد

ساقیا جام می عشق پیاپی درده

که دلم از می عشق تو سر غوغا شد

نه چه حاجت به شراب تو که خود جان ز الست

عاشقا هستی خود در ره معشوق بباز

زانکه با هستی خود می نتوان آنجا شد

روی صحرا چو همه پرتو خورشید گرفت