راست که بنمود روی آن مه خورشید چهر

کم زن و استاد گشت حیله گر و طاش شد

لاشه دل را ز عشق بار گران برنهاد

فانی و لاشییء گشت یار هویداش شد

عقل چو طاوس گشت وهم چو خفاش شد

وهم ز تدبیر او آزر بت ساز گشت

عقل ز تشویر او مانی نقاش شد