عقل چو طاوس گشت وهم چو خفاش شد

لاشه دل را ز عشق بار گران برنهاد

فانی و لاشییء گشت یار هویداش شد

راست که بنمود روی آن مه خورشید چهر

وهم ز تدبیر او آزر بت ساز گشت

عقل ز تشویر او مانی نقاش شد

چون دل عطار را بحر گهربخش دید