تا روی چو خورشید تو از پرده علم زد

عالم ز تماشی تو چون خلد ارم شد

تا مشعله روی تو در حسن بیفزود

خوبان جهان را ز خجل مشعله کم شد

خورشید ز پرده به در افتاد و علم شد

تا لوح چو سیم تو خطی سبز برآورد

جان پیش خط سبز تو بر سر چو قلم شد