پس نور وحدت زد علم تا ما و من افتاده شد

چون لب گشادی در سخن جان من آمد سوی تن

تا مرده بیخود نعره زن مست از کفن افتاده شد

برقی برون جست از قدم برکند گیتی را ز هم

ما چون فتادیم از وطن زان خسته ایم و ممتحن

دل کی نهد بر خویشتن آن کز وطن افتاده شد

حلاج همچون رستمی خوش با وطن آمد همی