دل که این بشنود حالی از پی شکرانه شد

چون نشان گم کرد دل از سر او افتاد نیست

جان و دل در بی نشانی با فنا هم خانه شد

عشق آمد گفت خون تو بخواهم ریختن

چون دل عطار پر جوش آمد از سودای عشق

خون به سر بالا گرفت و چشم او پیمانه شد