خاطر عطار از نور معانی در سخن

لاجرم نه بار هفت و نی غم شش می کشد

جمع باید بود بر راهی چو موران روز و شب

هر که را دل سوی آن زلف مشوش می کشد

آفتاب تیر بر چرخ منقش می کشد